Terwijl ik dit schrijf zit ik op het terras van de Oranjerie in de Hortus in Amsterdam. Meneer merel zingt, net als het meisje aan het tafeltje achter me. Mijn tafeltje wiebelt een beetje maar dat vind ik niet erg.
Het is nog een beetje fris en de meeste mensen willen waarschijnlijk daarom een tafeltje in de zon. Ik niet, zon en ik gaan niet goed samen hoeveel ik er ook van houd. Omdat het best rustig is kon ik daarom kiezen waar ik wilde zitten, maar ik heb dus wel precies een tafeltje gekozen dat wiebelt.

Mijn eten is er. Ik heb een tosti met boerenkas, groene asperges en daslookpesto, een kleine salade en een tulpenlimonade met prik besteld.

Het is rustig ondanks dat het vakantie is en er zitten hoofdzakelijk grijze hoofden met saaie donkere kleren aan op het terras. De tulpen geven kleur aan de tuin niet de mensen, maar de tulpen zijn bijna uitgebloeid. Ik steek een beetje af met mijn rode overhemd, rode lippenstift en rode rollator. Ik kijk even naar boven om te kijken of de lucht in elk geval wel kleur heeft, maar die is vaalblauw. Ik zie wel drie gierzwaluwen vliegen. Ik weet niet hoe lang ze al terug zijn, maar het zijn de eerste die ik dit jaar zie en ik word er vrolijk van. Het wordt zomer!

Ik houd van dit weer Het is zonnig, er staat een windje en het is een graad of 16. Het is warm genoeg voor mij om zonder jas, maar met een shirt met lange mouwen naar buiten te gaan. Er zitten hier ook mensen met een t-shirt met korte mouwen op het terras, maar die zitten in de zon. Er zitten ook mensen met een donsjas, maar die zitten in de schaduw en het zijn Italianen. Ik denk wel dat ze liever een tafeltje in de zon hadden gehad, maar die waren allemaal bezet.

Mijn eten is op. De tosti was lekker, vooral de daslookpesto en de salade was top. Ze doen hier altijd allemaal ingelegde groenten in de salade en strooien er pitten over. Nu nog een espresso en ik ga even door de tuin lopen.

Blijkbaar is het behoorlijk warm in de zon. Ik hoorde net iemand, die aan een tafel in de zon zat, zeggen “Dan kunnen we nu in de schaduw afkoelen”.

De espresso is goed heet. Goed en heet. Ik moet toch maar eens opzoeken (of vragen) welke koffie ze hier gebruiken want ik vind het echt lekkere koffie. Hij is een beetje zurig, maar niet te en hij is ook wat bloemig.

Er is net een vrouw met haar zoon (denk ik) op het terras komen zitten. Hij is nog jong en niet grijs, maar ik vind hem wel wat kleurloos. Hij heeft een spijkbroek en een zwart t-shirt aan, maar zij knalt met een rode blazer, mooie gouden oorbellen en cowboylaarzen.

Ik hoor een vink zingen en meneer merel is boos. Voor me staan twee vijgenbomen. De nieuwe blaadjes zijn bijna fluoriserend groen. Dat viel me ook al op bij het vijgenboompje op mijn balkon. Deze bomen zitten vol vruchten. Ik vraag me af of die van mij ooit vruchten gaat krijgen.

Meneer merel is niet boos meer en zit nu luid te zingen. Aan het eind van de winter hoorde ik ’s ochtends vroeg vaak een merel zingen in de binnentuin, maar die heb ik al een tijdje niet gehoord. Misschien is hij weg of misschien ben ik nog niet wakker als hij zingt. Inmiddels hoor ik ook een een tjiftjaf, een koolmees en een pimpelmees zingen en de vogelapp hoort een witte kwikstaart. Vorige keer dat ik hier zat hoorde de app een sperwer, maar ik heb hem niet gezien, net als de kwikstaart nu.

Het is opeens druk dus ik loop de Hortus uit en neem de tram naar huis.

Terwijl ik dit typ zit ik op de bank met de kat naast me en hoor ik meneer merel in de binnentuin zingen.