Als ik op een terras of in een café zit heb ik altijd een boek en een schrift bij me. Ik lees wat en ik schrijf wat maar ik vind het vooral heel leuk om naar de mensen om me heen te kijken. Toen ik afgelopen week op het terras van de Oranjerie in de Hortus in het centrum zat realiseerde ik me dat er in de zomer echt heel andere mensen op het terras zitten dan buiten het seizoen en dat dit ook anders is dan in de buurten en plekken waar ik meestal zit. In mijn wijk en in de buurten waar ik meestal naar de markt ga of winkel komen buiten het seizoen nauwelijks toeristen en in de zomer ook niet heel veel, maar in het centrum lijken alle Amsterdammers verdwenen en zitten er meer toeristen dan buiten het vakantieseizoen.
Even tussendoor: ik snap niet zo goed waarom mensen midden in de zomer naar een stad gaan. Het is er warm en plakkerig, het stinkt, het is druk en de inwoners zijn vaak chagrijnig omdat het warm en plakkerig is, het stinkt en het niet meer hun stad lijkt te zijn omdat er zoveel toeristen rondlopen. Maar dat dus terzijde.
Terug naar mijn verhaal: Toeristen kijken vind ik bijna nog leuker dan inwoners van de stad kijken. Inwoners zijn gewoon inwoners en die zie ik iedere dag, maar toeristen wijken af en vallen daarom op. Ze zijn geïnteresseerd of juist helemaal niet en dat maakt mij weer nieuwsgierig. Inwoners zitten vaak met mensen op een terras of in een café die ze ook wat te zeggen hebben, maar bij toeristen zitten er ook stellen bij die volledig uitgepraat zijn. Meestal zijn dat stellen die duidelijk al heel lang samen zijn. Als het jonge stellen zijn weet je ook dat die waarschijnlijk niet lang meer samen zullen zijn. Op het terras waar ik zat zat ook zo’n ouder stel. Beide in bermuda en t-shirt en redelijk bruin, dus waarschijnlijk op vakantie. Hij had een beetje verwonderende blik en zij keek zuur (maar dat had net zo goed omgekeerd kunnen zijn). Zij pakte het menu en bestelde voor allebei toen de serveerster kwam (maar ook dat had omgekeerd kunnen zijn). Verder zeiden ze heel weinig, maar ik vond het heel jammer dat ik net te ver zat want ik had graag die paar woorden die ze tegen elkaar zeiden willen horen (als ze een voor mij bekende taal hadden gesproken want anders had ik er niets aan gehad). Ik ben altijd benieuwd wat die mensen normaal, in het dagelijks leven, doen als ze niet op vakantie zijn. Ik stel me dan voor dat hij ’s ochtends niet te vroeg opstaat, ontbijt, de krant leest, misschien met de hond gaat wandelen. Dat zij wel op tijd opstaat, een was in de wasmachine doet, ontbijt klaarmaakt en als hij beneden is samen met haar man ontbijt, hem vraagt wat hij ’s avonds wil eten, waar ze geen antwoord op krijgt. Ze ruimt de ontbijtboel op, hangt de was op en gaat koffiedrinken bij een vriendin. Na de boterhammen met kaas als lunch gaat hij misschien wel golfen en zij gaat boodschappen doen en daarna gaat ze in de tuin zitten met een boek of tijdschrift of ze gaat een stuk wandelen met de hond. Na het golfen drinkt hij nog een biertje of twee op de golfclub en als hij thuis komt staat zij net in de keuken te koken. Ze vraagt hoe zijn middag was, waar ze geen antwoord op krijgt. Tot het eten klaar is gaat hij nog even tv kijken. Ze eten in vrijwel volledige stilte en na het eten ruimt hij de tafel af en vult de vaatwasser terwijl zij koffie zet. Ze kijken samen tv en misschien drinken ze een glas wijn. Ze zijn echt niet ongelukkig, maar ze hebben zo lang langs elkaar heen geleefd toen hij nog werkte en zij waarschijnlijk ook en nu ze met pensioen zijn hebben ze elkaar gewoon niet meer zoveel te zeggen. En als ze op vakantie zijn wordt dat opeens pijnlijk duidelijk. Maar dit zijn mijn hersenspinsels. Misschien is het wel heel anders en hadden ze die ochtend hele erge ruzie gehad omdat ze er achter kwam dat hij haar al een half jaar bedriegt met een ander. Of dat ze het beu is dat hij nog altijd niets in het huishouden doet, behalve dan de tafel afruimen.
Maar ik zie ook geregeld oudere mensen, inwoners en toeristen, die ook duidelijk al heel lang samen zijn maar die nog heel veel plezier hebben samen en heel veel van elkaar houden en die zijn ook heel leuk om te observeren.
Weer op plaats van bestemming: het is in Parijs ook eindelijk afgekoeld, overwegend bewolkt, 25 graden Weer thuis: overwegend zonnig, 20 graden
Ik zou nog langer kunnen blijven want ik heb nog lang niet alles gezien, maar ik heb zo’n beetje alles gedaan wat ik wilde doen en er zijn nog zoveel andere mooie en interessante bestemmingen. Ik had alleen nog gepofte kastanjes en chouquettes willen eten (kastanjes zijn meer een herfstding en de chouquettes kan ik bakken nu het niet meer te warm is om de oven aan te zetten), de koperen plaatjes van de Meridiaan van Aarago willen zoeken en naar de Marché aux Puces van Saint-Ouen willen gaan. Als ik echt in Parijs was geweest was ik nog naar de Fnac en de Monoprix gegaan, had ik carambars, madeleines met rozijntjes (de nature kan ik hier ook krijgen en ik kan ze natuurlijk ook zelf bakken) en een paar blikken cassoulet en flessen Le petit Marseillais gekocht (misschien moet ik binnenkort maar weer eens naar de Franse supermarkt) en was ik op terrasjes gaan zitten en had een koffie, oragina of citron pressé besteld. Virtueel kan er best veel, maar ik mis de eenvoudige dingen van in een andere stad zijn best wel. Als er trouwens plekken zijn in Parijs waar ik niet naartoe ben geweest en waarvan je vindt dat ik ze echt moet zien, laat het maar weten en als je vragen hebt lees ik het ook graag. Onderaan staan alvast wat ongevraagde tips 🙂
Ik was gisteren bij Place du Tertre gestopt. Een van de straten weg van het plein is Rue Norvins, maar is heel erg druk en er lopen alleen maar toeristen dus ik vond het leuker om door Rue Poulbot te lopen want daar is het veel rustiger, zijn mooie doorkijkjes en veel leukere en minder toeristische restaurantjes en dan kan je naar Espace Dali. Ik ben daar nooit geweest dus geen idee of het leuk is. Daarna had ik Rue de l’Abreuvoire in kunnen gaan, maar vanaf de top van de straat is het uitzicht mooier dus ging ik naar Musée de Montmartre, een klein museum over geschiedenis en kunst van Montmartre. Het museum bestaat uit twee afzonderlijke gebouwen. Het Maison du Bel-Air is gebouwd in 1660 en hier is de permanente collecties van het museum te vinden Het andere gebouw is Hôtel Demarne, een herenhuis uit 1680, dat verfraaid is met een nieuwe neoklassieke gevel, en dit huisvest tijdelijke tentoonstellingen. De gebouwen waren een broeinest van creativiteit. Kunstenaars woonden hier en het was hun ontmoetingsplaats. Auguste Renoir huurde er in 1876 een atelier en maakte tijdens zijn verblijf grote schilderijen zoals Bal du Moulin de la Galette, La Balançoire en Jardin de la rue Cortot à Montmartre. Andere bewoners waren onder meer Suzanne Valadon en haar zoon Maurice Utrillo, Ëmile Bernard, Othon Friesz en Raoul Dufy. Ik vond het museum leuk en interessant, maar ik vond de tuin nog mooier en ik was hier in oktober dus er bloeide weinig meer. De tuin biedt ook een mooi uitzicht op de wijngaard die achter het museum ligt.
Die wijngaard is de Clos-Montmartre . Dit is de oudste wijngaard van Parijs. Je kan er niet in, maar hij is goed te zien vanaf de weg en dus vanuit de tuin van het museum. Ik vind het heel speciaal zo’n wijngaard in de stad. De eerste keer dat de wijngaard vermeld staat in documenten was in 944. In de 12e eeuw werden er wijnstokken geplant door nonnen van de abdij van Montmartre. Door de verarming van de abdij zag zij zich genoodzaakt haar wijngaardpercelen te verkopen. In de 18e eeuw was driekwart van de heuvel bedekt met wijnranken en de wijn, die niet aan accijnzen onderworpen was omdat hij buiten Parijs lag, stimuleerde de opening van herbergen en cabarets. In 1860 vonden woningbouwprojecten plaats (door Haussmann) ten koste van de overgebleven wijngaarden. Waar nu de wijngaarden zijn, bevond zich vroeger een tuin en een huis waar de liedjesschrijver en zanger Aristide Bruant woonde . De schilder Toulouse-Lautrec kwam in deze tuin schilderen. In 1933 werd de huidige wijngaard aangelegd en omdat hij op het noorden ligt is de oogst pas mid oktober. De druiven worden geperst in de kelders van het stadhuis van het 18e arrondissement. De wijn wordt geveild n de opbrengst gaat naar de sociale welzijnsorganisaties van Montmartre.
Naast de wijngaard ligt Au Lapin Agile, een cabaret dat opende in 1860. Andere beroemde cabarets waren/ zijn Le Moulin Rouge waar ik straks nog kom, Folies Bergère (in het 9e arrondissement) en Le Chat Noir. Het Franse cabaret is iets anders dan wat wij nu in Nederland cabaret noemen . Een cabaret was een herberg waar bezoekers iets konden drinken, eten en naar een soort revue konden kijken met zang, dans en voordrachten van poëzie en verhalen. Nu is het meestal geen herberg meer maar een café waar optredens plaatsvinden met zang zoals in de Lapin Agile of (erotische) dans zoals in de Moulin Rouge. De net genoemde Aristide Bruant trad op in Le Chat Noir en Toulouse-Lautrec is nu vooral bekend van de affiches die hij voor de cabarets maakte. De clientele bestond uit kunstenaars maar ook uit criminelen en prostitués. Aristide Bruant, die steeds een vaste klant was van Au Lapin Agile, raakte bevriend met de eigenaar, en toen het gebouw in 1913 gesloopt zou worden, kocht hij het. Na de Eerste Wereldoorlog zou Au Lapin Agile het nooit meer de ontmoetingsplaats voor schrijvers en kunstenaars zijn. Nu worden er nog steeds optredens georganiseerd vooral met Franse chansons.
De tweede begraafplaats waar ik naartoe ging is Cimetière Saint Vincent. Deze begraafplaats werd aangelegd toen Cimetière du Calvaire te klein werd (lijkt me vrij snel) en werd in 1831 geopend. Schilders Eugène Boudin, Maurice Utrillo en Jules Chéret (vooral ontwerper van affiches), actrice Anouk Aimée en filmregisseur Marcel Carné liggen hier begraven.
Hierna kwam ik weer langs een plek uit de film Amélie Poulain: Lamarck – Caulaincourt metrostation. Onderaan de trap bij de ingang van het metrostation begint het Montmartre van de Parijzenaars. Hier zitten de leuke cafés en restaurants waar niet alleen toeristen komen en vooral ’s avonds is het hier erg leuk. Maar ik ging de trappen weer op want ik ben tenslotte een toerist. Voordat ik via de mooie straatjes de heuvel afliep ging ik eerst nog trapje op bij Square Joel le Tac en kwam zo op Place Dalida met een buste van de zangeres voor het gebouw waar ze woonde. Dalida was een Franse zangeres en actrice van Italiaanse afkomst die vooral in de jaren ’60 en ’70 heel populair was. Ik ken haar vooral van het numer Parole Parole dat ze samen met Alain Delon opnam en ik kan me herinneren dat ik haar heel mooi vond toen ik klein was. In 1987 pleegde ze zelfmoord. Het zou geluk in de liefde brengen als je over de borsten van de bust wrijft. Het is onduidelijk waar dit vandaan komt en het wordt niet altijd gewaardeerd door de bewoners van de buurt. Ik vind dit soort gebruiken fascinerend en ook een beetje stom maar de buste vind ik er daardoor wel mooier uitzien. Nu kon ik drie kanten op, rechts: Allée des Brouillards, Place Cascadus en Square Suzanne Buisson (verzetsheld) met het beeld van Saint Denis, links: Rue de l’Abreuvoir die volgens Emily in Paris uitgeroepen is tot mooiste straat van Parijs met aan het eind La Maison Rose, een restaurant beroemd om haar clientèle: Pablo Picasso, Amedeo Modigliani, Suzanne Valadon en Maurice Utrillo die La Maison Rose een aantal maal schilderde en later Édith Piaf, Barbara, Charles Aznavour, Jacques Brel, Albert Camus,. Nu is het vooral beroemd op instagram en door Emily in Paris. Ik keek wel naar het mooie uitzicht vanaf de top van de straat, maar ik ging rechtdoor door Rue Girardon tot Place Marcel Aymé waar zich Le Passe-Muraille bevindt. Dit is een opmerkelijk bronzen sculptuur van een man die uit de muur stapt en komt van het beroemde gelijknamige korte verhaal van Marcel Aymé over een bescheiden man die ontdekt dat hij door muren kan lopen.
Aan het eind van de straat staat Le Moulin de la Galette. In de 18e en 19e eeuw stonden er rond de 15 molens op Montmartre die vooral meel maalden voor het dorp, Parijs een aangrenzende gemeenten. Van die 15 molens zijn er nu nog twee over en die zijn gered toen ze in de jaren 1809 gekocht werden door de familie Debray. De molens zijn Le Blute-fin (wat zoiets als fijngezeefd betekent) uit 1622 en Le Radet uit 1721. De molenaarsfamilie Debray maakte ook een brood dat galette heette en daar komt de naam van de molen vandaan. En nu wordt het een beetje ingewikkeld. In 1830 werd Le Blute-fin, die op of naar Place du Tertre stond een guingette. Van Gogh en Renoir (die het schilderij Bal au moulin de la Galette noemde) schilderden de molen en de feesten die er plaatsvonden.
Moulin de la Galette (Radet)
Zowel Le Blute-fin als Le Radet werden verplaatst in 1924 en de molen die nu bekend staat als Le Moulin de la Galette is niet Le Blute-fin maar Le Radet. Le Moulin de la Galette is nu een restaurant. Toen ik een stukje Rue Lepic inliep zag ik een boog op de muur met de tekst Moulin de la Galette net als bij de boog voor Le Radet. Toen ik naar boven keek zag ik tussen de bomen de echte Moulin de la Galette: Le Blute-fin.
Vanaf Rue Lepic lopen twee steegjes met een trap naar Avenue Junot maar die zijn afgesloten dus als ik echt naar Villa Léandre had gewild had ik om moeten lopen, maar nu kon ik gewoon doorsteken. Villa Léandre is geen gebouw maar een schattig doodlopend straatje met huizen in Anglo-Normandische stijl dat niet zou misstaan in Londen. Het straatje werd aangelegd in 1926 en is vernoemd naar de schilder en illustrator en geboren Montmartrois Charles Léandre. Leuk weetje: naast de deur van nummer 10 hangt een 10 Downing street. In 1970 kocht acteur Michel Piccoli dit huis voor zijn vrouw zangeres Juliette Greco.
Ik vervolgde mijn route Rue Lepic af. Op nummer 54 hebben Vincent en Theo van Gogh gewoond en Vincent van Gogh schilderde het uitzicht. Vanaf Rue des Abbesses loopt de straat in een knik en dan komt het deel dat ik het leukste vind. Hier zitten heerlijk eetwinkels waarvan een deel er al heel lang zit, maar ik zag ook dat een deel van de fijne winkels die er zaten zoals de rotisserie die nu weg zijn. Deze straat komt ook in de film Amélie Poulain voor en het Café des 2 Moulins, het café waar Amélie werkt, zit ook in deze straat. Ik wou bijna schrijven dat het café uit de film echt bestaat maar dan lieg ik een beetje. Het bestond echt maar ze hebben zoveel verbouwd dat het er vanbinnen nog nauwelijks uitziet als in en voor de film (want het zag er echt uit zoals in de film). Het eten vond ik ook niet fantastisch (understatement) dus als je echt een enorme Amélie fan bent en je wilt er perse naartoe ga er dan alleen iets drinken, maar eigenlijk zou ik adviseren gewoon door te lopen. Aan het eind van Rue Lepic ging ik rechts en kwam ik langs Le Moulin Rouge. In 1889 werd dit cabaret geopend door Joseph Oller en Charles Zidler die al eigenaar waren van l’Olympia. Op het dak staat een grote, rode imitatie-windmolen en behalve de naam heeft het niets te maken met de echte molens van Montmartre. In de beginjaren werden in Le Moulin Rouge extravagante shows opgevoerd geïnspireerd op circusacts. Sommige attracties uit die tijd zijn nog steeds bekend, zoals de cancanshows met sexy danseressen. Een bezoek aan Le Moulin Rouge schijnt een fantastisch avondje uit te zijn, maar ik zou het niet weten, ik ben er nooit geweest. Inmiddels was ik in de rosse buurt beland en dat bedoelde ik met het rauwe randje van de wijk. Op Boulevard de Clichy zaten altijd veel sexshops en peepshows, maar ik zag er street view niet veel meer.
Als laatste ging ik naar de derde en grootste begraafplaats van Montmartre: Cimetière de Montmartre of Cimetière du Nord. De oorsprong van de begraafplaats is verbonden met een enorme gezondheidscrisis aan het eind van de 18e eeuw. In 1780 was de Cimetière des Innoscents , bij Les Halles, overvol, wat leidde tot epidemieën en kelderinstortingen. Bij koninklijk decreet werden begrafenissen binnen de stadsmuren verboden. Er werden alternatieve begraafplaatsen buiten de stadsgrenzen geopend en de oude steengroeven van Montmartre leken daarbij een voor de hand liggende oplossing. Tijdens de Franse Revolutie werd de locatie gebruikt als massagraf. De lichamen van de Zwitserse Gardisten die tijdens de bestorming van de Tuileries in 1792 waren gedood werden er gedumpt. De begraafplaats, zoals we die nu kennen, werd officieel ingewijd op 1 januari 1825. Montmartre was toen nog geen onderdeel Parijs. Over de begraafplaats loopt een grote verkeersbrug. De brug werd in 1888 gebouwd en niet iedereen was het daar mee eens (logisch!), maar ik vind het wel mooi en mysterieus hoe hij over de graven loopt.
Er liggen veel beroemdheden op de Cimetière de Montmartre begraven, zoals de kunstenaars Edgar Degas, Gustave Moreau, Ary Scheffer en Chaïm Soutine, de schrijvers Alexandre Dumas, Stendha en ondanks dat het lichaam van Émile Zola naar het Panthéon is overgebracht staat zijn tombe er nog, de musici Hector Berlioz, France Galle, Michel Berger, en ik zou zeggen uiteraard Dalida. Ook ligt de acteur François Truffaut hier en de wetenschapper Léon Foucault van de slinger.
Ik sluit af met een paar van mijn favoriete paar van mijn favoriete foto’s van Montmartre en een paar tips, die eigenlijk voor heel Parijs gelden:
Pas op voor zakkenrollers en oplichters (balletje balletje, vriendschapsarmbandjes, petitie tekenen). Hier staat een handig overzicht).
Kies een restaurant/bistro/brasserie om te lunchen waar niet alleen toeristen zitten en niet op de meest toeristische plek zitten. En kies voor de Formule midi, dit zijn vaak simpele gerechten die ter plekke gemaakt zijn en het is niet duur. Ik ben groot fan! Veel bistros maken gerechten die ze à la carte serveren niet zelf maar krijgen ze bevroren aangeleverd.
Of je kan brood of een sandwich kopen bij een bakker, doe dat ook echt bij een boulangerie en niet bij een sandwich shop want die zijn duurder en het brood komt waarschijnlijk uit een fabriek.
Als je ergens heel veel toeristen ziet, draai dan om en neem een andere straat, meestal kom je dan op hele mooie plekken die je anders nooit gezien had.
Als je een winkel binnengaat, een brood koopt bij de bakker, of als een ober je bestelling opneemt begin altijd met “Bonjour” of “Bonsoir”! Dat is gewoon beleefd. Als je echt geen Frans spreekt leer dan een paar woordjes als “une baguette s’il vous plaît (een stokbrood graag) of “parlez vous anglais” (spreekt u Engels) voordat je in het Engels begint. Ook dat is gewoon fatsoenlijk. Ik heb de afgelopen weken heel veel filmpjes op YouTube gekeken met tips voor Parijs en dit komt telkens terug terwijl ik het niet meer dan logisch vind om iemand te begroeten.
Wil je leuke souvenirs of originele cadeaus meenemen, ga naar de Monoprix.
Eten Vanavond at ik lasagne. Niets Frans dus maar het was wel lekker.
Weer op plaats van bestemming: overwegend zon, 30 graden Weer thuis: heerlijk weer, overwegend bewolkt, 19 graden
Vandaag zou mijn laatste dag in Parijs zijn maar het werd een beetje veel dus heb ik het in twee delen gehakt en is morgen dus mijn laatste dag. Vandaag neem ik jullie mee naar Montmartre. Ik hield altijd al ontzettend veel van deze wijk. De wijk is heel romantisch, maar heeft ook een behoorlijk rauw randje, letterlijk! Ik vond het altijd heerlijk om er rond te dwalen door de kleine straatjes en over de begraafplaatsen (er zijn er drie), ik ging er met mijn moeder stoffen kopen, ik nam logés mee naar de Sacré-Cœur en Place du Têtre, ik ging er naartoe met klasgenoten om een beetje rond te hangen op de trappen voor de Sacré-Cœur (geen idee waarom), ik ben naar kerkdiensten (heet dat zo?) in de Sacré-Cœur geweest (aanrader!) en ondanks dat het behoorlijk toeristisch is hoef je daar geen last van te hebben. En toen kwam de film Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain en zag ik de wijk niet echt anders, maar wel een beetje. Ik heb het al eerder over deze film gehad maar hij hoort echt bij Montmartre. Mocht je de film niet kennen (is dat mogelijk?) vind ik dat je hem eigenlijk moet zien. Het is een van mijn favoriete films, niet alleen vanwege Montmartre, maar vooral vanwege het verhaal dat een modern sprookje is en omdat Amélie zo heerlijk introvert is. Ik heb even gezocht en hij is te kijken bij Videoland, Pathé thuis en Cinemember. Ik heb uiteraard de dvd in de kast staan en ik kijk hem toch wel ieder jaar een keer. En als je de film gezien hebt en je en je het echte verhaal van Amélie wil weten en even wil lachen, kijk dan dit filmpje gemaakt door regisseur Jean-Pierre Jeunet.
Weer op plaats van bestemming: zonnig en heet, 35 graden Weer thuis: zonnig en warm, 25 graden
Ik ging vandaag naar het 9e arrondissement, een relatief nieuwe buurt. Relatief, want hij werd bijna 200 jaar geleden aangelegd. Ik ging naar een aantal kerken, musea, concertzalen en een bioscoop en ik ging etalages likken, dat klinkt heel goor maar zo heet etalages kijken in het Frans: faire du lèche-vitrine. Zonder dat ik het met opzet deed ging ik vooral naar plekken die koel zijn en dus aanraders tijdens een hittegolf en ik deed even net alsof het kerst was.
kinderen verdringen zich voor een etalage van een van de grote warenhuizen met kerstLees verder →
Weer op plaats van bestemming: zonnig en erg warm, 35 graden Weer thuis: bewolkt, 22 graden
Ik ben weer terug in Parijs! Het duurde even want door de hittegolf wilde mijn hoofd niet zo en door de buikgriep die ik daarna opliep wilde mijn lijf niet zo, maar nu gaat het weer goed dus kon ik weer op pad. Ik koos voor vandaag een niet zo bekend stuk van de stad en voor een deel kende ik het zelfs niet. Ik ging naar een hoog park, leuke straatjes, een fantastische markt, twee dorpen in de stad en de meest fantastische begraafplaats waar ik geweest ben.
Weer op plaats van bestemming: afwisselend zon en bewolking en kans op onweer, 24 graden Weer thuis: afwisselend zon en bewolking en kans op onweer, 33 graden
Omdat het vandaag echt belachelijk heet was, het werd vandaag 37 graden in parijs bleef ik niet in Parijs maar ging ik naar wat vaak het 21e arrondissement van Parijs genoemd wordt: Deauville. Deauville is een heel rijk stadje aan de Normandische kust en het ligt op ongeveer twee uur rijden van Parijs. In Nederland zou ik niet zo snel twee uur reizen voor een dagje weg, maar in Frankrijk is dat niet ongebruikelijk. Deauville heeft een directe treinverbinding met Parijs, dus dat is wel relaxed.
Weer op plaats van bestemming: deels zonnig, heet en kans op onweer, 36 graden Weer thuis: zonnig en warm, 27 graden
Vandaag ging ik naar een relatief klein buurtje waar ik best vaak kwam toen ik in Frankrijk woonde. Hier kon je namelijk heel goed winkelen en dat kan nog steeds, maar ik zou nu een ander soort gaan winkelen dan toen ik zeventien was. Toen ging ik vooral naar het enorme winkelcentrum of naar de winkels eromheen waar we tweedehands spijkerboeken (hoe groter de scheuren hoe beter) en tweedehands herenblazers kochten en nu zou ik naar de kookwinkels en de winkels met etenswaren in de buurt gaan. Ik denk dat de meeste mensen sowieso alleen in deze buurt komen om te winkelen in en rond het winkelcentrum Forum des Halles of voor een tentoonstelling in het Centre Pompidou toen nog niet dicht was voor renovatie, maar in deze buurt is zoveel meer te doen en te zien. Ik ging naar kerken en fonteinen, zag veel (straat)kunst, zag een heel oud huis, een oude toren, een heel bijzondere kloken ik nam eindelijk de metro.
Weer op plaats van bestemming: zonnig, 27 graden Weer thuis: voornamelijk bewolkt, 17 graden
Vandaag was het de ideale dag om te wandelen, althans dat was het in Parijs want daar was het warm (voor mij zelfs iets te warm) en zonnig. In Amsterdam was het kil, nat en waaide het behoorlijk. Maar dat is het mooie van virtueel reizen, het doet er niet zoveel toe wat voor weer het is. Als ik wil dat het het perfecte wandelweer is dan is het dat, dus ging ik vandaag heel veel wandelen.
Weer op plaats van bestemming: overwegend bewolkt, 22 graden Weer thuis: bewolkt, 19 graden
Bizar dat ik dacht dat ik wel genoeg zou hebben aan zeven dagen voor Parijs. Ik dacht wel dat ik meer kon doen per dag dan ik doe, maar toch. Ik geniet er wel erg van! Over het stukje van vandaag heb ik weer drie dagen gedaan. Ik heb niet veel gelopen en niet veel bezocht maar ik heb wel heel veel gelezen en veel filmpjes op YouTube gekeken omdat ik het zo interessant vond allemaal.
Terwijl ik dit typ zit ik op de bank met een pak BN chocoladekoeken en een glas orangina en de damesfinale van Roland Garros op France2 op de achtergrond, want voor dit stukje Parijs ging ik heel erg terug in de tijd. Toen ik in Frankrijk woonde wilden mensen die bij ons kwamen logeren altijd naar dezelfde dingen in Parijs. Ik heb het over de Eifeltoren, de Arc de Triomph en de Champs Élysées. Naar de Champs Élysées en de Arc de Triomph ben ik vandaag ook niet geweest, maar ik heb ze wel gezien. Oh en bezoekers wilden ook altijd naar de Notre-Dame maar daar ben ik vorige week al geweest. Ik heb vandaag wel een aantal andere plekken bezocht en de meeste, zoals de Eifeltoren, werden gebouwd voor een van de wereldtentoonstellingen die in Parijs gehouden werden. Hierdoor heb ik me een beetje verdiept in de wereldtentoonstellingen en dat vond ik best heel interessant. Ik kan me nu niet meer voorstellen dat dat soort evenementen georganiseerd werden en dat er zoveel en zulke grote gebouwen voor werden gebouwd. Parijs heeft zelfs de metro te danken aan de wereldtentoonstelling. Omdat ik al heel lang niet op deze locaties ben geweest heb ik er geen foto’s van dus heb ik voor het eerst tijdens deze reis foto’s van Pixabay gebruikt.
Weer op plaats van bestemming: bewolkt en regen, 20 graden Weer thuis: zon, bewolking en regen, 20 graden
Gisteren kon ik niet naar Parijs want ik had een afspraak bij de kapper. Ik liet een Franse bob knippen, zonder pony want dat staat me niet en ik heb hele rare kruinen. Daarna ging ik heel Frans lunchen bij een van mijn favoriete tentjes: croque monsieur en orangina. Toen ik thuis kwam lag er een pakketje met de thee van Mariage Frères die ik besteld had dus ik heb meteen een kop thee gemaakt en ik denk dat dit de lekkerste chai is die ik ooit gedronken heb. Vanochtend maakte ik weer pain perdu omdat ik de rest van de brioche nog niet in de vriezer had gedaan. Na het ontbijt ging ik op pad in het 1e arrondissement.
Van achter de geraniums 