Afgelopen zomer maakte ik een virtuele reis in Italië en Frankrijk. Ik stopte halverwege Bretagne, want de zomer was over en ik was wat moe. Ik ga het laatste deel van de reis nog afmaken, maar niet nu. In december ging ik al naar Antwerpen, een van mijn favoriete steden en nu (niet nu meteen maar wel binnenkort, maak ik nog een stedentrip en ga ik naar mijn allerliefste lievelingsstad: Parijs!. Ik houd van Parijs. Ik houd van de sfeer, de kerken, de musea, de winkels, het eten en ik houd zelfs van de Parijzenaren. Parijs voelde altijd als thuiskomen (in mijn jeugd heb ik twee keer drie jaar vlakbij Parijs gewoond).
Terwijl ik dit schrijf zit ik op het terras van de Oranjerie in de Hortus in Amsterdam. Meneer merel zingt, net als het meisje aan het tafeltje achter me. Mijn tafeltje wiebelt een beetje maar dat vind ik niet erg. Het is nog een beetje fris en de meeste mensen willen waarschijnlijk daarom een tafeltje in de zon. Ik niet, zon en ik gaan niet goed samen hoeveel ik er ook van houd. Omdat het best rustig is kon ik daarom kiezen waar ik wilde zitten, maar ik heb dus wel precies een tafeltje gekozen dat wiebelt.
Mijn eten is er. Ik heb een tosti met boerenkas, groene asperges en daslookpesto, een kleine salade en een tulpenlimonade met prik besteld.
Het is rustig ondanks dat het vakantie is en er zitten hoofdzakelijk grijze hoofden met saaie donkere kleren aan op het terras. De tulpen geven kleur aan de tuin niet de mensen, maar de tulpen zijn bijna uitgebloeid. Ik steek een beetje af met mijn rode overhemd, rode lippenstift en rode rollator. Ik kijk even naar boven om te kijken of de lucht in elk geval wel kleur heeft, maar die is vaalblauw. Ik zie wel drie gierzwaluwen vliegen. Ik weet niet hoe lang ze al terug zijn, maar het zijn de eerste die ik dit jaar zie en ik word er vrolijk van. Het wordt zomer!
Ik houd van dit weer Het is zonnig, er staat een windje en het is een graad of 16. Het is warm genoeg voor mij om zonder jas, maar met een shirt met lange mouwen naar buiten te gaan. Er zitten hier ook mensen met een t-shirt met korte mouwen op het terras, maar die zitten in de zon. Er zitten ook mensen met een donsjas, maar die zitten in de schaduw en het zijn Italianen. Ik denk wel dat ze liever een tafeltje in de zon hadden gehad, maar die waren allemaal bezet.
Mijn eten is op. De tosti was lekker, vooral de daslookpesto en de salade was top. Ze doen hier altijd allemaal ingelegde groenten in de salade en strooien er pitten over. Nu nog een espresso en ik ga even door de tuin lopen.
Blijkbaar is het behoorlijk warm in de zon. Ik hoorde net iemand, die aan een tafel in de zon zat, zeggen “Dan kunnen we nu in de schaduw afkoelen”.
De espresso is goed heet. Goed en heet. Ik moet toch maar eens opzoeken (of vragen) welke koffie ze hier gebruiken want ik vind het echt lekkere koffie. Hij is een beetje zurig, maar niet te en hij is ook wat bloemig.
Er is net een vrouw met haar zoon (denk ik) op het terras komen zitten. Hij is nog jong en niet grijs, maar ik vind hem wel wat kleurloos. Hij heeft een spijkbroek en een zwart t-shirt aan, maar zij knalt met een rode blazer, mooie gouden oorbellen en cowboylaarzen.
Ik hoor een vink zingen en meneer merel is boos. Voor me staan twee vijgenbomen. De nieuwe blaadjes zijn bijna fluoriserend groen. Dat viel me ook al op bij het vijgenboompje op mijn balkon. Deze bomen zitten vol vruchten. Ik vraag me af of die van mij ooit vruchten gaat krijgen.
Meneer merel is niet boos meer en zit nu luid te zingen. Aan het eind van de winter hoorde ik ’s ochtends vroeg vaak een merel zingen in de binnentuin, maar die heb ik al een tijdje niet gehoord. Misschien is hij weg of misschien ben ik nog niet wakker als hij zingt. Inmiddels hoor ik ook een een tjiftjaf, een koolmees en een pimpelmees zingen en de vogelapp hoort een witte kwikstaart. Vorige keer dat ik hier zat hoorde de app een sperwer, maar ik heb hem niet gezien, net als de kwikstaart nu.
Het is opeens druk dus ik loop de Hortus uit en neem de tram naar huis.
Terwijl ik dit typ zit ik op de bank met de kat naast me en hoor ik meneer merel in de binnentuin zingen.
Mensen die mij goed kennen vragen het niet, mensen die weten wat MS inhoudt ook niet en mensen die weten of begrijpen wat het betekent om bijna continue gebrek aan energie te hebben ook niet, maar verder krijg ik de vraag vrij vaak: Ga je nog op reis? En ieder jaar komt die vraag rond deze tijd voor het eerst. Mijn standaard antwoord is: Nee, helaas niet, te lastig, te vermoeiend en in Amsterdam is ook veel te doen.
Ik ging altijd naar steden op vakantie (misschien heb ik dat al eens gezegd) en dan liep ik heel veel en de laatste jaren voor mijn rollator ben ik naar Texel en Tiengemeten geweest en daar liep ik nog meer. Dat vond ik leuk want als je loopt zie en beleef je veel meer dan wanneer je de tram, metro, bus of auto neemt. Lopen gaat alleen niet meer zo en het gaat niet zonder rollator. Ik kan nog ongeveer tweeënhalf kilometer achterelkaar lopen, daarna moet ik rusten. Zo’n stuk kan ik niet meer dan twee keer per dag en de tweede keer kan eigenlijk ook niet in één keer. Mijn dagen zijn niet meer dan twaalf uur waarvan ik hooguit zes uur energie heb om echt iets te doen en dan moet het nog in stukjes en dat is op een goede dag waarvan ik er nooit meer dan twee achterelkaar heb.
Het was me vandaag niet helemaal duidelijk of het mistig was of dat het miezerde, of misschien was het allebei. Ik wist ook niet hoe laat het was, om drie uur vanmiddag was het net zo somber als om 10 uur vanochtend. Als het vandaag niet woensdag was was het een perfecte “blue monday” geweest, maar dat was vorige week maandag.
deze foto maakte ik iets voor 3 uur
Omdat het zo mistig of druilerig was gebeurde er ook weinig buiten. Er kwamen geen vogels op mijn balkon en er waren weinig mensen op straat. Ik zag alleen wat kraaien en duiven op het plein. Er kwamen af en toe mensen met een hond voorbij, diep in hun jas gedoken en met hun capuchon of muts op. De mensen niet de honden, al zie ik steeds vaker honden met een jasje aan. Ik vind dat er wel schattig uitzien, maar van mij mogen die jasjes wel wat kleurrijker, net als de jassen van hun baasjes.
Trouwens ook van andere mensen op straat. De jassen van mensen zijn net zo somber als het weer. Geen wonder dat ik zoveel complimenten krijg over mijn jas met gele Schotse ruit en mijn gele en rode baretten. Ik houd wel van een beetje kleur, de wereld is al somber genoeg.
En ik heb nog nooit in november in een trui op een bankje in het park gezeten. Het was zo zonnig en lekker! Het rook ook lekker: naar herfst maar ook naar zon. En ondanks dat ik in niet in het Vondelpark, maar in het Flevopark was had ik de hele tijd dit zinnetje van het liedje van Acda en De Munnik in mijn hoofd: Hoe rook het Vondelpark vannacht? Naar bos wat had je dan gedacht
Deze foto’s heb ik gemaakt met mijn campsnapkameraatje
Ik was er al bang voor. Ik stopte (even) met mijn virtuele reis, gedeeltelijk omdat ik over andere dingen wilde schrijven en deed dat vervolgens niet. Hoewel dat is niet helemaal waar. Vorige week zat ik in het park en schreef iets over alle vogels om me heen die de vogelapp op mijn telefoon herkend had, maar typte het niet over (misschien doe ik dat nog wel) en donderdag zat ik in de Hortus en toen schreef ik iets over … ik weet niet meer waarover ik iets schreef. Ik weet wel dat ik een tekeningetje maakte van het huisje waar het ticketloket en het winkeltje zitten.
Maar ik ga weer schrijven en daar begin ik nu mee!
Eigenlijk vind ik maar drie periodes in het jaar fijn: herfst, kerst en lente. Met de zomer en winter heb ik weinig. De zomer is vaak te warm voor me (MS gaat bij mij niet goed samen met hoge temperaturen) en de winter vind ik te donker en gladde stoepen vind ik maar eng.
Het afgelopen jaar was een beetje.saai. Er waren voor mij geen echte dieptepunten (gelukkig!) maar ook geen echte hoogtepunten (helaas). Ik heb wel leuke dingen gedaan, lekkere dingen gekookt, gebakken en gegeten, mooie boeken gelezen, mooie kunst en mooie films gezien en mooie (nieuwe) muziek gehoord. Maar als de hoogtepunten zijn dat mijn kat, ik schat, anderhalve kilo is afgevallen, dat ik een KitchenAid kocht en ik tegenwoordig wakker word met een kop thee en boek vond ik het toch behoorlijk saai. Helaas was de wereld niet zo saai, daar waren wel veel ups en downs
Van achter de geraniums 