Als ik op een terras of in een café zit heb ik altijd een boek en een schrift bij me. Ik lees wat en ik schrijf wat maar ik vind het vooral heel leuk om naar de mensen om me heen te kijken. Toen ik afgelopen week op het terras van de Oranjerie in de Hortus in het centrum zat realiseerde ik me dat er in de zomer echt heel andere mensen op het terras zitten dan buiten het seizoen en dat dit ook anders is dan in de buurten en plekken waar ik meestal zit. In mijn wijk en in de buurten waar ik meestal naar de markt ga of winkel komen buiten het seizoen nauwelijks toeristen en in de zomer ook niet heel veel, maar in het centrum lijken alle Amsterdammers verdwenen en zitten er meer toeristen dan buiten het vakantieseizoen.

Even tussendoor: ik snap niet zo goed waarom mensen midden in de zomer naar een stad gaan. Het is er warm en plakkerig, het stinkt, het is druk en de inwoners zijn vaak chagrijnig omdat het warm en plakkerig is, het stinkt en het niet meer hun stad lijkt te zijn omdat er zoveel toeristen rondlopen. Maar dat dus terzijde.

Terug naar mijn verhaal: Toeristen kijken vind ik bijna nog leuker dan inwoners van de stad kijken. Inwoners zijn gewoon inwoners en die zie ik iedere dag, maar toeristen wijken af en vallen daarom op. Ze zijn geïnteresseerd of juist helemaal niet en dat maakt mij weer nieuwsgierig. Inwoners zitten vaak met mensen op een terras of in een café die ze ook wat te zeggen hebben, maar bij toeristen zitten er ook stellen bij die volledig uitgepraat zijn. Meestal zijn dat stellen die duidelijk al heel lang samen zijn. Als het jonge stellen zijn weet je ook dat die waarschijnlijk niet lang meer samen zullen zijn.
Op het terras waar ik zat zat ook zo’n ouder stel. Beide in bermuda en t-shirt en redelijk bruin, dus waarschijnlijk op vakantie. Hij had een beetje verwonderende blik en zij keek zuur (maar dat had net zo goed omgekeerd kunnen zijn). Zij pakte het menu en bestelde voor allebei toen de serveerster kwam (maar ook dat had omgekeerd kunnen zijn). Verder zeiden ze heel weinig, maar ik vond het heel jammer dat ik net te ver zat want ik had graag die paar woorden die ze tegen elkaar zeiden willen horen (als ze een voor mij bekende taal hadden gesproken want anders had ik er niets aan gehad). Ik ben altijd benieuwd wat die mensen normaal, in het dagelijks leven, doen als ze niet op vakantie zijn. Ik stel me dan voor dat hij ’s ochtends niet te vroeg opstaat, ontbijt, de krant leest, misschien met de hond gaat wandelen. Dat zij wel op tijd opstaat, een was in de wasmachine doet, ontbijt klaarmaakt en als hij beneden is samen met haar man ontbijt, hem vraagt wat hij ’s avonds wil eten, waar ze geen antwoord op krijgt. Ze ruimt de ontbijtboel op, hangt de was op en gaat koffiedrinken bij een vriendin. Na de boterhammen met kaas als lunch gaat hij misschien wel golfen en zij gaat boodschappen doen en daarna gaat ze in de tuin zitten met een boek of tijdschrift of ze gaat een stuk wandelen met de hond. Na het golfen drinkt hij nog een biertje of twee op de golfclub en als hij thuis komt staat zij net in de keuken te koken. Ze vraagt hoe zijn middag was, waar ze geen antwoord op krijgt. Tot het eten klaar is gaat hij nog even tv kijken. Ze eten in vrijwel volledige stilte en na het eten ruimt hij de tafel af en vult de vaatwasser terwijl zij koffie zet. Ze kijken samen tv en misschien drinken ze een glas wijn. Ze zijn echt niet ongelukkig, maar ze hebben zo lang langs elkaar heen geleefd toen hij nog werkte en zij waarschijnlijk ook en nu ze met pensioen zijn hebben ze elkaar gewoon niet meer zoveel te zeggen. En als ze op vakantie zijn wordt dat opeens pijnlijk duidelijk.
Maar dit zijn mijn hersenspinsels. Misschien is het wel heel anders en hadden ze die ochtend hele erge ruzie gehad omdat ze er achter kwam dat hij haar al een half jaar bedriegt met een ander. Of dat ze het beu is dat hij nog altijd niets in het huishouden doet, behalve dan de tafel afruimen.

Maar ik zie ook geregeld oudere mensen, inwoners en toeristen, die ook duidelijk al heel lang samen zijn maar die nog heel veel plezier hebben samen en heel veel van elkaar houden en die zijn ook heel leuk om te observeren.

Terwijl ik dit schrijf zit ik op het terras van de Oranjerie in de Hortus in Amsterdam. Meneer merel zingt, net als het meisje aan het tafeltje achter me. Mijn tafeltje wiebelt een beetje maar dat vind ik niet erg.
Het is nog een beetje fris en de meeste mensen willen waarschijnlijk daarom een tafeltje in de zon. Ik niet, zon en ik gaan niet goed samen hoeveel ik er ook van houd. Omdat het best rustig is kon ik daarom kiezen waar ik wilde zitten, maar ik heb dus wel precies een tafeltje gekozen dat wiebelt.

Het was me vandaag niet helemaal duidelijk of het mistig was of dat het miezerde, of misschien was het allebei. Ik wist ook niet hoe laat het was, om drie uur vanmiddag was het net zo somber als om 10 uur vanochtend. Als het vandaag niet woensdag was was het een perfecte “blue monday” geweest, maar dat was vorige week maandag.

Omdat het zo mistig of druilerig was gebeurde er ook weinig buiten. Er kwamen geen vogels op mijn balkon en er waren weinig mensen op straat. Ik zag alleen wat kraaien en duiven op het plein. Er kwamen af en toe mensen met een hond voorbij, diep in hun jas gedoken en met hun capuchon of muts op. De mensen niet de honden, al zie ik steeds vaker honden met een jasje aan. Ik vind dat er wel schattig uitzien, maar van mij mogen die jasjes wel wat kleurrijker, net als de jassen van hun baasjes.

Trouwens ook van andere mensen op straat. De jassen van mensen zijn net zo somber als het weer. Geen wonder dat ik zoveel complimenten krijg over mijn jas met gele Schotse ruit en mijn gele en rode baretten.
Ik houd wel van een beetje kleur, de wereld is al somber genoeg.

Ik was er al bang voor. Ik stopte (even) met mijn virtuele reis, gedeeltelijk omdat ik over andere dingen wilde schrijven en deed dat vervolgens niet. Hoewel dat is niet helemaal waar. Vorige week zat ik in het park en schreef iets over alle vogels om me heen die de vogelapp op mijn telefoon herkend had, maar typte het niet over (misschien doe ik dat nog wel) en donderdag zat ik in de Hortus en toen schreef ik iets over … ik weet niet meer waarover ik iets schreef. Ik weet wel dat ik een tekeningetje maakte van het huisje waar het ticketloket en het winkeltje zitten.

Maar ik ga weer schrijven en daar begin ik nu mee!

Honden, veel honden.

Eigenlijk vind ik maar drie periodes in het jaar fijn: herfst, kerst en lente. Met de zomer en winter heb ik weinig. De zomer is vaak te warm voor me (MS gaat bij mij niet goed samen met hoge temperaturen) en de winter vind ik te donker en gladde stoepen vind ik maar eng.