Mensen die mij goed kennen vragen het niet, mensen die weten wat MS inhoudt ook niet en mensen die weten of begrijpen wat het betekent om bijna continue gebrek aan energie te hebben ook niet, maar verder krijg ik de vraag vrij vaak: Ga je nog op reis? En ieder jaar komt die vraag rond deze tijd voor het eerst. Mijn standaard antwoord is: Nee, helaas niet, te lastig, te vermoeiend en in Amsterdam is ook veel te doen.

Ik ging altijd naar steden op vakantie (misschien heb ik dat al eens gezegd) en dan liep ik heel veel en de laatste jaren voor mijn rollator ben ik naar Texel en Tiengemeten geweest en daar liep ik nog meer. Dat vond ik leuk want als je loopt zie en beleef je veel meer dan wanneer je de tram, metro, bus of auto neemt. Lopen gaat alleen niet meer zo en het gaat niet zonder rollator. Ik kan nog ongeveer tweeënhalf kilometer achterelkaar lopen, daarna moet ik rusten. Zo’n stuk kan ik niet meer dan twee keer per dag en de tweede keer kan eigenlijk ook niet in één keer. Mijn dagen zijn niet meer dan twaalf uur waarvan ik hooguit zes uur energie heb om echt iets te doen en dan moet het nog in stukjes en dat is op een goede dag waarvan ik er nooit meer dan twee achterelkaar heb.