Weer op plaats van bestemming: zon en heet 34 graden Weer thuis: zon en heet 30 graden maar in huis was het maar 25 graden
Ik begon vandaag bij de Pont Saint-Michel en ik kon twee kanten op: richting Quartier Latin of richting Saint-Germain-des-Près. Ik koos voor Saint-Germain-des-Prèa en omdat het vandaag zo warm was besloot ik het rustig aan te doen. Thuis heb ik vooral op mijn bed gehangen, mijn slaapkamer is koeler dan de woonkamer, en virtueel ben ik naar musea, kerken en een park geweest. Daar was het vast nog wel een beetje uit te houden. Het klinkt veel, maar het viel best mee.
Weer op plaats van bestemming: zonnig en heet, 32 graden Weer thuis: zonnig en warm, 26 graden
Bonjour! Ik ben in Parijs! De lichtstad, stad van de liefde, de modehoofdstad, Paname, Pantin, Pantruche, maar vooral mijn lievelingsstad, hoewel ik ook wel heel veel van Amsterdam houd. Ik ben er uiteraard niet echt. Reizen lukt me niet meer want te vermoeiend, maar het komt aardig in de buurt. Ik ben ook wel blij dat ik nu niet echt in Parijs ben want het is er nu très très chaud!
Afgelopen zomer maakte ik een virtuele reis in Italië en Frankrijk. Ik stopte halverwege Bretagne, want de zomer was over en ik was wat moe. Ik ga het laatste deel van de reis nog afmaken, maar niet nu. In december ging ik al naar Antwerpen, een van mijn favoriete steden en nu (niet nu meteen maar wel binnenkort, maak ik nog een stedentrip en ga ik naar mijn allerliefste lievelingsstad: Parijs!. Ik houd van Parijs. Ik houd van de sfeer, de kerken, de musea, de winkels, het eten en ik houd zelfs van de Parijzenaren. Parijs voelde altijd als thuiskomen (in mijn jeugd heb ik twee keer drie jaar vlakbij Parijs gewoond).
Terwijl ik dit schrijf zit ik op het terras van de Oranjerie in de Hortus in Amsterdam. Meneer merel zingt, net als het meisje aan het tafeltje achter me. Mijn tafeltje wiebelt een beetje maar dat vind ik niet erg. Het is nog een beetje fris en de meeste mensen willen waarschijnlijk daarom een tafeltje in de zon. Ik niet, zon en ik gaan niet goed samen hoeveel ik er ook van houd. Omdat het best rustig is kon ik daarom kiezen waar ik wilde zitten, maar ik heb dus wel precies een tafeltje gekozen dat wiebelt.
Mensen die mij goed kennen vragen het niet, mensen die weten wat MS inhoudt ook niet en mensen die weten of begrijpen wat het betekent om bijna continue gebrek aan energie te hebben ook niet, maar verder krijg ik de vraag vrij vaak: Ga je nog op reis? En ieder jaar komt die vraag rond deze tijd voor het eerst. Mijn standaard antwoord is: Nee, helaas niet, te lastig, te vermoeiend en in Amsterdam is ook veel te doen.
Ik ging altijd naar steden op vakantie (misschien heb ik dat al eens gezegd) en dan liep ik heel veel en de laatste jaren voor mijn rollator ben ik naar Texel en Tiengemeten geweest en daar liep ik nog meer. Dat vond ik leuk want als je loopt zie en beleef je veel meer dan wanneer je de tram, metro, bus of auto neemt. Lopen gaat alleen niet meer zo en het gaat niet zonder rollator. Ik kan nog ongeveer tweeënhalf kilometer achterelkaar lopen, daarna moet ik rusten. Zo’n stuk kan ik niet meer dan twee keer per dag en de tweede keer kan eigenlijk ook niet in één keer. Mijn dagen zijn niet meer dan twaalf uur waarvan ik hooguit zes uur energie heb om echt iets te doen en dan moet het nog in stukjes en dat is op een goede dag waarvan ik er nooit meer dan twee achterelkaar heb.
Het was me vandaag niet helemaal duidelijk of het mistig was of dat het miezerde, of misschien was het allebei. Ik wist ook niet hoe laat het was, om drie uur vanmiddag was het net zo somber als om 10 uur vanochtend. Als het vandaag niet woensdag was was het een perfecte “blue monday” geweest, maar dat was vorige week maandag.
deze foto maakte ik iets voor 3 uur
Omdat het zo mistig of druilerig was gebeurde er ook weinig buiten. Er kwamen geen vogels op mijn balkon en er waren weinig mensen op straat. Ik zag alleen wat kraaien en duiven op het plein. Er kwamen af en toe mensen met een hond voorbij, diep in hun jas gedoken en met hun capuchon of muts op. De mensen niet de honden, al zie ik steeds vaker honden met een jasje aan. Ik vind dat er wel schattig uitzien, maar van mij mogen die jasjes wel wat kleurrijker, net als de jassen van hun baasjes.
Trouwens ook van andere mensen op straat. De jassen van mensen zijn net zo somber als het weer. Geen wonder dat ik zoveel complimenten krijg over mijn jas met gele Schotse ruit en mijn gele en rode baretten. Ik houd wel van een beetje kleur, de wereld is al somber genoeg.
Weer op plaats van bestemming: overwegend bewolkt en mild, 5 graden. Koude nacht met nachtvorst. Weer thuis: overwegend bewolkt, een beetje regen en mild, 6 graden
Jullie hadden nog een dag Antwerpen van me tegoed, maar gisteren en eergisteren had ik andere dingen te doen, zoals fysiotherapie en oliebollen kopen dus kwam ik er niet aan toe. Maar vandaag tijd genoeg om nog een dag in Antwerpen door te brengen. Ik ben nog nooit met oud en nieuw in Antwerpen geweest dus ga straks nog even opzoeken hoe het daar gevierd wordt. Had ik al verteld hoe Antwerpen aan zijn naam komt? Niet echt natuurlijk, maar volgens de legende en ik ben dol op legendes. Rond de jaartelling leefde er in de buurt van wat nu Antwerpen is een reus, Druon Artigoon. Als schippers over de Schelde wilden varen moesten ze tol betalen aan de reus en als een schipper weigerde te betalen werd zijn hand afgehakt. Een jonge Romeinse krijger, Silvius Brabo, ging in gevecht met Artigoon, won, doodde hem en hakte op zijn beurt diens hand af. Hij wierp hem in de Schelde. De stad werd Antwerpen genoemd naar het ‘hand werpen’. De legende over de reus ontstond waarschijnlijk toen in de 15e eeuw onverklaarbaar grote beenderen werden gevonden, die later walvisbotten bleken te zijn. Op de Grote Markt staat een fontein met Silvius Brabo die de hand van Artigoon weg werpt.
Ondanks dat het vandaag koopzondag is in Antwerpen in verband met “Winter in Antwerpen” en dus alle winkels open (mogen) zijn deed ik net alsof het geen koopzondag was en deed ik wat ik meestal op zondag in Antwerpen deed: naar musea, antiek kijken, misschien naar een kerk en vooral lekker eten.
Weer op plaats van bestemming: bewolkt en fris, 3 graden Weer thuis: het begon heel koud, maar eindigde best redelijk met 6 graden, maar wel regen.
Een stedentrip rond kerst vond ik altijd heel fijn. Voor kerst of vlak na kerst maakte me niet zoveel uit, ik vond het een prima manier om even iets leuks te doen, ergens anders te zijen vooral even te vluchten voor de kerststress. Mijn laatste verblijf in Antwerpen was ook vlak voor kerst, zo’n 13 jaar geleden, vlak voordat ik de hefstigste schub kreeg en drie maanden voor mijn MS-diagnose. Daarna ben ik nog twee keer een dagje in Antwerpen geweest, maar de laatste keer was voorjaar 2017 en ik realiseer me nu pas dat dat ongeveer twee maanden voor mijn laatste schub was die erg heftig was en sindsdien loop ik met een rollator en is reizen niet te doen en vooral niet leuk meer. Omdat ik Antwerpen best wel mis besloot ik daar nu even een paar dagen naartoe te ‘gaan’. Ik moest er wel weer even inkomen. Afgelopen zomer ging het bepalen wat ik wilde doen en zien en het vinden van informatie op een gegeven moment bijna vanzelf maar nu moest ik echt weer bedenken hoe ik het aan moest pakken.
En ik heb nog nooit in november in een trui op een bankje in het park gezeten. Het was zo zonnig en lekker! Het rook ook lekker: naar herfst maar ook naar zon. En ondanks dat ik in niet in het Vondelpark, maar in het Flevopark was had ik de hele tijd dit zinnetje van het liedje van Acda en De Munnik in mijn hoofd: Hoe rook het Vondelpark vannacht? Naar bos wat had je dan gedacht
Deze foto’s heb ik gemaakt met mijn campsnapkameraatje
Van achter de geraniums 